7 t/m 17 augustus Horta -Falmouth

De Oceaanoversteek van Horta naar Falmouth

Zondag 7 augustus. Reveille 8 uur, palaver 10 uur, vertrek om 10.30 uur.

We hebben nog tijd om vers brood te halen en aan de wal te douchen, zo sparen we water wat we hard nodig gaan hebben. Om 10.30 gaan de trossen los en de Roboot trekt haar witte kleedjes weer aan. Wij trekken 1 reef en volle genua, de wind heeft kracht 3/4. We passeren nog de laatste eilanden van de Azoren, totdat ze versmelten met de lijn van de horizon. De Roboot loopt weer voortreffelijk.

We hopen na een aantal dagen de westenwinden op te pakken en zoeken ons ritme. Het leven is eenvoudig en het lijkt of we de enige bewoners zijn van dit watervlak. Af en toe zien we een dolfijn, een zeeschildpad of de spuit van een walvis. De 'Portugese man of War' zien we veelvuldig. Eerst dachten we aan roze en blauwe plastic zakjes, maar Gijs hielp ons uit de droom. Het is een zeer giftig soort kwal met lange tentakels onder water en een zeiltje in de vorm van een spinnaker boven water. Dat is ook het enige wat je ziet. Uit de buurt blijven dus. Ook als er gezwommen werd was het uitkijken voor zo'n spinnakertje.

De wind neemt al snel af en we maken maar weinig voortgang, we zijn blij met onze extra voorraad diesel. We genieten, het is prachtig dat eindeloze watervlak, we hebben goede gesprekken, lezen, luieren, vissen en nemen de tijd om te koken. Eerst moeten de verse voorraden op. Ik heb voor vertrek een aantal kilo aardappelen gekookt en daar genieten we nu van. In alle soorten van gerechten worden ze verwerkt. Geen scheurbuik te verwachten aan boord van de Roboot. 

We lopen onze wachten, door de wacht per dag op te schuiven, hebben we allemaal een keer de wacht met zijn specifieke kenmerken, zon op, zon onder in de meest fantastische kleuren, vallende sterren, de maan, pikdonker, schemer. En altijd die eindeloze watervlakte met heel af en toe een verdwaald vrachtschip.

Terwijl we zeilen met 12 knopen wind in noordelijke richting en genieten van de schittering van de zon in het water en een heerlijke lunch, is het leven zo midden op de oceaan lang niet slecht en prima vol te houden. We zijn ongeveer 1000 mijl van Falmouth. De rust wordt verstoord door de satelliet telefoon. De inhoud van het gesprek verandert ons leven in een klap en voor altijd. Onze dierbare vriend en Philip's  maat is binnen twee uur overleden. We zijn in shock en verscheurd van verdriet.

We varen op zichtafstand met de Vlietstroom. Ook voor de tactiek mbt het weer/zeilen hebben we twee keer per dag contact met elkaar en dat voelt prima. Ze beginnen hun marifooncontact met Marianne Rosenberg en ich bin wie du, en wij antwoorden met Helen Shapiro. Wij hebben geen marifooncontact meer met het dorp, sommigen horen onze marifoonmuiterij wel en denken daar gemengd over. 

We slaan aan het rekenen of we op tijd in Falmouth zijn voor de vlucht naar Nederland. Tijdens mijn wacht zie ik enorm veel vallende sterren en doe mijn wens in stilte voor wind uit de goede richting. En dan komt er wind uit het Noordoosten.  Wij halen de hoogte niet en de zee wordt ruw, de Roboot valt in de golven en soms denk ik dat ze doormidden gaat, maar ze kan heel wat hebben. 

Woensdag 17 augustus hebben we rond 05.00 uur land in zicht, dat betekent nog 20 mijl buffelen en met windkracht 5/6 tegen zeilen we, laverend om de vispotjes te ontwijken, de baai van River Fal binnen. Opgelucht, vermoeid en oh zo tevreden. We hebben het gefixt. Om 08.45 knopen we de lijnen vast in Falmouth en om 09.00 uur knalt de champagne open met de bemanning van de Vlietstroom en een crewlid van de Tournesol. 

We lopen wat moeilijk over de steiger om aan wal te ontbijten. Zijn blij dat we het op tijd gehaald hebben, met veel dank aan de extra bemanning Gijs en Patricia.

Maken de Roboot zoutvrij, dat heeft ze verdiend. Na een heerlijke douche aan de wal, voelen we ons weer een beetje mens. We verkennen Falmouth en drinken thee op z'n Engels in een typisch Engels cafe'tje met uitzicht op de haven.

We verleggen de Roboot naar de binnenhaven, omdat we een paar dagen weg zijn. Eten 's avonds in the Chain Locker met de bemanning van de Vlietstroom en de Tournesol. Geweldig om de ervaringen te delen, iedereen is enthousiast. Voor ons een oversteek met een zwarte rand.